Zoek je zelf broeder

1,471 results for stellen van doelen.

Dit is het resultaat van de zoekwoorden “stellen van  doelen” en dan alleen nog maar in het Nederlandse taalgebied. Het  bijzondere van alle resultaten is dat het vrijwel alleen (semi-)professionele organisaties zijn die menen iets te moeten bijdragen aan het ontbreken van het “vermeende” geluk dat je zou moeten krijgen als je jezelf doelen oplegt, nastreeft en dan ook weer volbrengt. De barhartige samaritanen der hulpverleningsindustrie buitelen over elkaar heen met adviezen en bewijzen dat juist hun methode helpt en bewezen is.  Ja, de oplettende lezertjes hebben het wel door: het is bijna nieuwjaar, het moment dat veel mensen goede voornemens hebben. Op het gevaar af dat mijn advies ook niet gelezen wordt zeg ik toch dit: “luister niet naar al die adviezen van die professionele hulpverleners, koop geen boeken met tegeltjes wijsheden, volg geen cursussen of seminars om je zelf te verbeteren!” Immers niemand die jou zelf beter kent dan jij zelf. “Weet je nog wanneer dat was, toen je nog geen ander was” schreef het Simplistisch Verbond (Koot en Bie) al in de jaren 70 schertsend. Met andere woorden” je hoeft geen ander te zijn, je hoeft geen ‘total make over’ je hoeft niet te veranderen van je vrouw of man, je hoeft niet te veranderen van je baas of je omgeving!

Maar toch: dan zijn er toch nog die goede voornemens, je kent ze vast wel: ik wil dit jaar gezonder leven, meer aan sport doen, meer tijd voor familie, meer tijd voor vrienden, meer tijd voor gezin, tig kilo afvallen etc. Ik heb ze ook hoor, die doelen en ze hebben wel heel veel met het getal 50 te maken. Ondergetekende “late-boomer” wil namelijk voor zijn 50ste verjaardag een paar dingen bereiken: de 10km in minder als 50 minuten lopen, de 500m in minder dan 50 seconden schaatsen, de 50km van “over de dijken” in 1:39:00 skeeleren en deelname aan de “IJzersterktrofee” voor mijn 50ste. Zijn dit realistische doelen? Ik heb ze in ieder geval al gesteld op mijn 46ste verjaardag en ik wilde die doelen in ieder geval niet koppelen aan mijn 60ste verjaardag, dat zou te makkelijk zijn, toch?

Over dat laatste doel: deelname aan de “IJzersterktrofee” een dry land triathlon met de onderdelen fietsen, hardlopen en skeeleren, waren mijn beide zoons heel erg opgetogen. Ze vonden het hardstikke leuk dat ik het wilde proberen. Ze vonden het vooral “hardstikke fijn voor die andere man die anders altijd laatste werd”. En zo kwam ik weer met beide benen op de grond. “Zoek jezelf broeders, vind jezelf, wees en blijf alleen jezelf”.

Live well and prosper! Happy new year!

Oktober is neergedaald op de lange rechte wegen..

Oktober is neergedaald op de lange rechte wegen..
Eigenlijk had ik dat iedere zondagmorgen moeten doen. Fietsen! Kou, felle zon strak windje en Ruysdaeliaanse wolkenpartijen maken het plaatje met koeien, schapen, hazen, ganzen en konijnen compleet. Ze kijken niet op of neer, géén blik van herkenning, wetende dat ik er voor ’t eerst ben en waarschijnlijk ook weer voor ‘t laatst. Of toch niet? Eén koeienpeuter (een nakomertje?) dartelt, zo als alleen een kalf kan dartelen, een stukje langs de afrastering met me mee. Tot moeders loeit. Diepdroevig dwars door die stille koude ochtend heen. De grote natte bruine donker omfloerste ogen vragen me of ik weer terugkom. Kun je zo’n blik weigeren?
Het is zondag, het is oktober en na weken van regen is het eindelijk weer eens droog. Ik heb in weken niet meer intensief gesport. Mijn lichaam mist het 4 à 5 keer in de week in de buitenlucht skeeleren. Twee keer in de week overdekt schaatsen is echt te weinig en aan hardlopen ben ik nog niet toe. Nu nog niet dan. Het onrustige gevoel in de benen, dat, naar men zegt, bij tijdelijke vermindering van sportactiviteit hoort, kan ik missen als kiespijn.

Piemeltjeskoud

Het fietsen is overigens heerlijk, alleen is het berekoud. Piemeltjeskoud zegt mijn vrouw dan altijd met haar haarscherpe kijk op de mannelijke anatomie in minder warme omstandigheden. Eerlijk gezegd ben ik danig misleid door het vrolijk schijnende oktoberzonnetje en bovendien vorige week was het nog 17 graden, toch? Daar fiets ik dan met korte koersbroek en shirt met dito mouwen. Heb ik misschien te veel koffie op, of misschien juist te weinig of moet ik misschien nog wat eten dan? Ben ik nu in Berkel of in Rodenrijs, of Bleiswijk of Bergschenhoek? Als je in je eentje fietst begin je te mediteren, hallucineren, geen tijdbesef, is dit nu ‘fietsers high’? Tot ik mij na een uurtje fietsen realiseer dat het gewoon het fietsen zelf is, dat mijn hoofd een loopje met me neemt en dat ik nog precies twee uur de tijd heb voor ik junior moet ophalen in Utrecht. Organisatie van het huishouden, structuur, agenda! Ook het omringende platteland lijkt er plots aan mee te doen. Aan weerszijden staan spruiten in lange rechte rijen op het land, afgewisseld met enorme geometrisch georganiseerde kassencomplexen en 3 joekels van windmolens. De rode kool aan de andere kant van de kaarsrechte weg is al geoogst. Het land wacht gehavend op de ploeg die nieuwe rechte voren in de chaos zal trekken. Aangekoekte klei ligt in dikke lange rechte plakketten op het fietspad. Als een metronoom tikt het voorwiel de plakken in een vast ritme aan. Een andere pseudopedaleur, met sponsorkleuren, fietst rustig, warm aangekleed, voorbij en grijnst sardonisch en doelend op mijn clubshirt: “Hey schaatsert! Wil je alvast wennen aan die kou, joh”?
Golfjes..
Bij het vervallen loonwerkershuisje dat te koop staat, staat het gras te hoog en een serie oude Golfjes op ‘t erf. Witte kentekens met kenmerk ‘ Pl’. Is het wel een loonwerkershuisje? Ik heb werkelijk geen idee hoe zo’n huisje er in het echt uitziet. Loonwerkershuisje? Hoonwerkersluisje? (Word spelling keurt dit echt goed, echt waar!). Ik stel mij zo voor dat de eigenaar, een goed boerende kweker die nu in die dikke villa verderop woont, aan één van zijn medewerkers gevraagd heeft om het gras wat te onderhouden en voor een habbekrats, of een andere Poolse munteenheid, het huisje anti-kraak te bewonen tot er zich een koper aandient En dat die op zijn Pools weer geen nee kon zeggen en vervolgens wat met die taak in zijn maag zat, waarschijnlijk omdat ie meer dan twee keer 40 uur in de week bij meerdere kwekers werkt, en dan, om de liefelijkheid van wonen op het platteland te benadrukken en de herinnering aan zijn geliefde Polen te voeden, toen wat Golfjes bij elkaar heeft gescharreld en in de tuin heeft gezet. “Little Poland” in de polder.
Oktober is neergedaald op de lange rechte wegen en zal zich gedurende 31 dagen met hand en tand verzetten tegen de wintertijd.

Strakke sport!

Strakke sport!

Vanaf het moment dat schaatsen weer op TV wordt uitgezonden is het weer een grote parade van strakke sportlijven in strakke pakken: dus benen, borsten en vooral billen. Over de andere duidelijk aanwezige anatomische vormen zal ik het, om deze column netjes te houden, maar niet hebben.

De kijkcijfers zijn hoog en op straat is het stil als het EK of WK schaatsen op TV wordt uitgezonden. Niet de gehele TV kijkende natie geniet puur en alleen van de snelle rondetijden. Het oog wil ook wat en krijgt ook wat, alleen dit keer is de sport geheel en al geëmancipeerd: niet alleen de mannen hebben wat om te kijken, maar de dames ook. En hierbij ga ik helemaal af op de mening van mijn vrouw en mijn skeelervriendinnen.

Rond om het schaatsen gebeurt dan ook heel wat, promotioneel gezien: Rintje Ritsma en Marianne Timmer een paar jaar geleden samen in bad in de Sanex reclames, wie is dat vergeten?  Rintje in een kaasreclame, maar dan met haar van vroeger: erg leuk ja. Anni Friesinger in de Smint reclame, Tonni de Jong in Playboy, Gretha Smit voor Groene Land, Shanni Davis voor UWV en last but not least Sven Kramer voor de Warme Bakkers  en nu natuurlijk hoofsponsor KPN. Echter bij KPN hebben ze het niet helemaal begrepen. Kunnen Nederlanders wel  lachen om iemand die uit zijn broek of pak scheurt? Nee, want dat is nou typisch Amerikaanse “blooper-” en “funniest home video-” humor. Daar lachen wij in Nederland niet om.  Zeker een groot internationaal reclamebureau met een Amerikaanse creatieveling die hier aan het werk is geweest. Niks ten nadele  van de acteerprestaties van Sven hoor, want dat doet ie leuk, maar lachen om iemand die uit zijn broek scheurt? Nee!

Sport, sexy uitstraling en reclame zijn natuurlijk met elkaar verbonden: sportlijven zijn nu eenmaal mooi en dat geldt niet alleen voor schaatsen, maar natuurlijk ook voor volleybal, zwemmen, atletiek, echter wonderlijk genoeg zie je deze laatste categorieën bijna niet terug in de reclames.

Wat raar dan, dat er van die andere sport die zo op het schaatsen lijkt, zo weinig wordt uitgezonden. Deze afgelopen zomer is er 2x een 3 minuten durend studiosportitempje geweest en ergens anders nog een keer 30 seconden, maar ja dat ging dan weer over een schaatser die skeeleren als training gebruikte. Schaatsen is groot in 2 landen: Nederland en Noorwegen, de andere 27 landen doen ook lekker mee, maar zo lang er geen Olympische medailles te verdelen zijn blijft het toch Nederland-Noorwegen, een Italiaanse of Amerikaanse uitschieter daargelaten.

Nee, neem dan skeeleren, ook wel inline-skating genoemd: 59 landen doen mee op wereld niveau. De sport is groot in de VS, Australië, België, Frankrijk, Duitsland en “mega-groot” in Latijns Amerikaanse landen zoals Columbia. En Nederland: Nederland is een sub-toppertje,  ja sorry en niet meer als dat. “Onze” eigen toppers worden er af gereden door Belgen, Italianen en ga zo maar door. Trainen wij te weinig, hebben wij te weinig wedstrijdervaring of is ons budget te klein. De fusie van de Skatebond met de KNSB belooft een groter budget voor skaten/skeeleren, aldus de PR van de KNSB. Aan de ‘looks’ van de sport kan het niet liggen: natuurlijk ook hier strakke pakjes en topjes, maar dan allemaal nog uitdagender, luchtiger en zomerser.

Schaatsen is lekker hoor, maar kan niet wachten tot het weer lente wordt! Dan maar met een minder sexy helm op, maar geskeelerd gaat er worden.

meten is weten

Onderzoekers (w-) meten alles:

Het is altijd leuk onderzoekjes te lezen. Daarmee hoop je altijd je eigen (“goede”) gedrag bevestigd te zien en het (“slechte”) gedrag van anderen dient dan als louter ter lering ende vermaak. Nu wordt er in Nederland (en eigenlijk overal) veel “zin” en “onzin” onderzocht en buitelen de onderzoeksbureaus over elkaar van de ‘schrikbarende’ feiten. En soms, heel soms zie je 2of 3 berichtjes die een beetje op elkaar lijken en die gecombineerd, dan weer tot een leuke column en een stichtelijk woord leiden.

Het Bridget Jones effect:

Volgens marktonderzoekers, heeft 34% van de Nederlanders de neiging naar Fastfood te grijpen wanneer ze niet lekker in hun vel zitten. Hiermee wordt het Bridget Jones effect; het verband tussen gemoed en food, nog maar eens bewezen.

What’s in a name:

Het zal voor niemand een verrassing zijn, dat vrouwen hoger scoren op de “Bridget Jones Index” dan mannen.

Eten is ontspannend:

Uit wetenschappelijk onderzoek is al eerder gebleken dat eten ontspannend is. Vooral bij ons lievelingseten komen stofjes in de hersenen vrij, de zgn. “endorfinen”, en die dempen vervelende gevoelens. Ofwel, eten is op stressmomenten een middel om rustig te worden.
Maar ja, zelfs de lekkerste lekkernijen lossen geen problemen op; ze zijn slechts een tijdelijk lapmiddel en je wordt er dikker van waardoor je weer etc…. Emotie-eten wordt lang niet altijd veroorzaakt door levensgrote problemen. Nee, ook talloze ergernisjes en vage problemen kunnen je aanzetten tot het “eten uit emotie”. Moeten we dan nu alle problemen en stressmomenten uit onze dagelijkse bezigheden bannen: zal moeilijk gaan denk ik. De meesten van ons hebben een baan, een gezin en daartussen moet nog worden gemanoeuvreerd met sportschool/-club, familie, vrienden enzovoorts.

Snakken naar endorfine:

Maar hoe komen we dan aan die “endorfine” die ons dat lekkere rustgevende gevoel geven en onze neiging to snacken onderdrukken?

Het gevoel van euforie:

We weten het allemaal: als je wint voel je géén pijn. We kennen de beelden allemaal: de winnar wint met bovenmenselijke inspanning en vertoont geen spiertje pijn, de verliezer verliest en zijgt, met een van pijn vertrokken gezicht, neer in een stil hoekje. Als je sport maakt je lichaam namelijk endorfine (een gelukshormoon) aan, dat weet men al langer. Deze stof is onder meer verantwoordelijk voor de euforische sensatie die je na een sportieve inspanning kunt ervaren. Onderzoekers ontdekten nu dat dit effect zelfs nog groter is wanneer je samen met anderen sport. Ze testten twaalf roeiers die intens sportten met een virtuele boot. Degenen die alleen trainden hadden meer spierpijn, als gevolg van minder endorfine in hun bloed, dan degenen die samen roeiden.

Gelukkig:

Dat betekent volgens de onderzoekers dat dit niet alleen je sportprestaties verbetert. Volgens hen is deze stof ook nog verantwoordelijk voor het mechanisme dat zorgt dat we gelukkiger worden van activiteiten die we samen doen. Volgens de onderzoeksters: “Hoe een groepsactiviteit endorfine in je bloed verhoogt, is nog niet duidelijk. Maar dit resultaat bewijst wel dat samen bewegen hier verantwoordelijk voor kan zijn.”

Conclusie: sporten zorgt voor endorfine in je bloed. Samen met anderen sporten zorgt er voor dat je lichaam nog meer endorfine aanmaakt. Dat blijkt uit recent onderzoek.

Stichtelijk:

Beloofd is beloofd, dus dan hier alsnog het stichtelijk woord. Ga lekker skaten/skeeleren, doe desnoods, en dat zeg ik met een diepe zucht, aan een “andere” sport, maar ga niet in je uppie, maar lekker met vrienden of vriendinnen. Je ondersteunt en helpt elkaar door moeilijker periodes en je verdient daardoor een extra portie “ 100% natuurlijke dope zonder geur-, kleur- en smaakstoffen”

Je bent een lekkere houdbare man

Je bent een lekkere houdbare man:
Soms, ja heel soms word ik ook heel sprakeloos, verlies mijn tong en kleur blozend rood. “Ja, sorry, ’t floepte d’r zomaar uit” verontschuldigde ze zich nog, eigenlijk ook een klein beetje geschrokken van haar spontane opmerking. “Ik bedoelde er niks mee hoor!” voegde ze er nog aan toe, “maar dat vind ik dus nou wel hè, want veel van de mannen van jouw leeftijd zijn van die ingezakte of uitgezakte zitzakken”, zei ze nog om haar argument van daarnet nog wat kracht bij te zetten. “Niet dat ik vind dat je oud bent hoor, ’t tegendeel” en ze vervolgde zelf ook hevig blozend en met neergeslagen ogen haar weg naar het andere kantoor.

langer houdbaar THT

Het is soms moeilijk een compliment te aanvaarden zoals ’t is zonder daar een bedoeling achter te zoeken. Vooral als het compliment gemeend en spontaan is. Ook laat ’t ons niet makkelijk los als we ongevraagd een compliment van deze of gene krijgen. Vandaar deze blog. Zit er een bedoeling achter een compliment, waarom geeft iemand een compliment?
Beter verlegen met…
Beter verlegen met een compliment als om een compliment zegt mijn moeder altijd en daar mee moet je het dan maar doen. Iedereen reageert anders op complimenten of lof (dat laatste woord wordt boven de Moerdijk nog maar heel weinig gebruikt). Sommigen vinden het geven of krijgen van complimenten een overdreven gedoe of voelen zich opgelaten, raken zelfs in de war. Anderen reageren weer enthousiast  en soms ook verlegen. In het algemeen worden complimenten meer gewaardeerd als men nog kind is of als men ouder wordt. Daar tussen in, als we in de bloei van ons leven zijn, wordt het moeilijker er mee om te gaan. “Zijn we kwetsbaar of voelen we ons kwetsbaar? Kent u dat? Ik moest daar aan denken toen…” zou dominee Gremdaat (alter ego van Paul Haenen) ons met een overwegend traag en zorgvuldig stemgebruik vragen. Complimenten worden daarom in onze maatschappij vaak geformaliseerd. Je krijgt dan, ten overstaan van een groep mensen, die dolblij zijn dat ze niet op jouw plaats staan, een onderscheiding of lintje, of een bosje bloemen of kadobon. Dat formaliseren van complimenteren heeft nog een reden: de meesten onder ons vinden het nog moeilijker om een compliment te geven. Daarom is er bijvoorbeeld ook een complimentendag (echt waar!) secretaressedag, moederdag, vaderdag en omdat het zo moeilijk is om ook een compliment te geven, liep de dame van de spontane ontboezeming uit de eerste paragraaf zelf hevig blozend weg.
Sandwich
“Dat heb je goed gedaan met die klant, maar….” Kijk dat is natuurlijk geen compliment, maar een manier om kritiek te geven, verpakt op een voor de gever vriendelijker manier. De ontvanger zelf is natuurlijk nooit zo blij met zo’n “compliment-kritiek-advies” sandwich, maar daar zit de gever, meestal een manager of een baas,  normaal gesproken niet mee, nee. Die bloost dan ook niet, maar voelt zich apetrots en waarschijnlijk een echte manager na zo’n opmerking. “Laat ‘m maar in die waan, die leert ’t toch nooit” denk ik dan. Frans de Waal schreef het al in zijn boek “Chimpanseepolitiek” en Bert Haanstra heeft het toen zo mooi verfilmd. De Waal observeerde niet alleen, hij interpreteerde ook het gedrag van de chimpansees in termen van ‘menselijke’ emoties en drijfveren en

chimp
chimpanseepolitiek

andersom (http://mvddijk.home.xs4all.nl/files/CHIMPANSEES%20Art%20FrdeWaal%201982.htm). Het boek werd altijd verkocht als zijnde handig voor managers en bestuurders. Nu ik het weer een keer gelezen heb vind ik het vooral handig in het omgaan met managers, tja…waarom zijn er zoveel boeken voor managers over het omgaan met personeel en waarom zijn er zo weinig boeken voor personeel over het omgaan met managers? Dat weet iedereen al lang. Omdat die managers zo onzeker zijn en constant bevestiging en steun nodig hebben en niet de werknemers.

Fake is nep echt:
Gemeende en oprechte complimenten en de gefakete, je herkent ze altijd, direct maar onbewust en door de emotie die door zowel jou als door de gever gaat, duidelijk zichtbaar, onverbloemd en ongemaskeerd. Alles wat gefaket wordt is nep echt.